SALLY NOACH

Het ongeloof

Reacties

Na de boekpresentatie op 30 maart 2022 in het Verzetsmuseum kreeg ik enorm veel mooie, soms ontroerende reacties. Met toestemming van de auteur neem ik bijgaand zo’n bericht geanonimiseerd op.

Beste Jacques,

Nadat ik onder de indruk van de mooie boekpresentatie thuis kwam heb ik zonder al te veel onderbreking jouw boek over je vader gelezen. Ik las het met stijgende verbazing en plaatsvervangende schaamte voor de Nederlandse ambtenarij in en na de oorlog. Ik had ook steeds een associatie met het gedrag en de commentaren van de bewindslieden tijdens de recente crisis in Afghanistan: vergelijkbaar gemillimeter en ambtelijke haarkloverij. Er is ben ik bang dat er niet erg veel veranderd is….
Wat natuurlijk te gek voor woorden is, is de sabotage en de na-ijver van betrokken en functionele diplomaten en ambtenaren om je vaders heldendaden te erkennen en laat staan adequaat te eren. Je hebt het buitengewoon nauwgezet gedocumenteerd en prachtig beschreven en ik heb het heel geboeid gelezen. De verbindingen die je op veel plaatsen maakt tussen het gebeurde in de oorlog en jullie gezinsleven na de oorlog completeren het en maken het een mooi afgerond werkstuk. 

Jacques, jij en je zuster hebben met grote inzet en gedrevenheid datgene gedaan waardoor er uiteindelijk een prachtig monument voor je vader is gekomen, bestaande uit een mooie film en een prachtig geschreven boek. Ik feliciteer je en bedank je omdat dankzij jouw vader mijn ouders veilig naar Zwitserland konden ontkomen. Daardoor hebben zij de oorlog overleefd en konden zij met mijn broers en ik een gelukkig gezin stichten!

Hartelijke groet,

Lees meer

Dit jaar vieren Joden en Christen nagenoeg tegelijk Pesach respectievelijk Pasen. Joden herdenken de uittocht van het volk Israël uit slavernij in Egypte. Nog steeds wordt daartoe tijdens het sederfeest, aan het begin van joods Pasen, deze exodus herdacht, waarbij met zoveel mogelijk aanwezige familieleden, verhalen verteld worden, wijn gedronken wordt en matses gegeten. 
Onderstaand bericht, dat ik ontving van een lezer van mijn boek ‘Het ongeloof’ haakt daarop aan. Met toestemming  heb ik de inleiding en het slot van zijn bericht overgenomen.

Beste Jacques,

Ik heb je boek (wel, eigenlijk 2 boeken) vannacht verslonden! Buitengewone prestatie en een stilistisch genot.
Ik ben opgegroeid met de naam Sally Noach en het warme hart dat mijn vader hem toedroeg maar wist nooit het fijne er van
Chag Same’ach en nogmaals dank voor vele uren leesgenot en het tastbaar maken van een belangrijke herinnering en, daarmee een les voor de toekomst. Ik zal er vanavond bij de Seder, waar we met 30 nazaten aan tafel zitten, aandacht aanbesteden

Hartelijke groet,

Lees meer

Als emotionele afsluiting ontving ik 3 dagen later een video met daarop een grote familie, volwassenen en kinderen, 30 in getal, die zongen, aten en dronken. De begeleidende tekst luidde ‘Grote kans dat ze er zonder je vader niet zouden zijn

Hello Jacques,

So nice of you to send me an update on your new book. A great undertaking for you. I wish you much success in getting your father’s heroic story distributed, to honor his legacy. It’s always the quiet, unassuming people, behind the radar, that make the biggest impact on history. These important people are seldom in the news, or in history books, as they don’t want accolades, they just want to serve their fellow man, especially in times of great peril. Your father was certainly one of these unsung hero’s.

 I wonder how many people are alive today, due to your father’s bravery, by going into “The Lion’s Den,” so to speak. If things had gone wrong, perhaps you and Irene would not have been born. Untold numbers of children, grandchildren and great grandchildren, have no idea that they were born, due to your father’s interventions. Makes you and Irene very proud, although your dear father wouldn’t want to be praised. After the war, he only wanted to embrace the future and keep the past, in the past, not bringing any of the horrors of war forward. He is among the most admirable people, that have walked this earth. 

 I very much enjoyed learning about the role your father played in securing H.’s family’s freedom. If not for your father’s compassion and worldly intellect, H. might have perished, along with his family and so many other families. “Street Smart,” is much superior to school smart,  when it comes to many things in life, especially survival. Life is mostly, “On the job training,” much more difficult when you have to teach yourself, by picking up knowledge along your path. I think your father had a very high IQ, a fantastic personality and was a born salesman.  I’ve come across tens of thousands of people in my career and can read people pretty quickly. Just by learning of your father’s role in WWII, I can understand what a wonderful humanitarian your father truly was and know his story will live on, thanks to your book and Irene’s documentary. 

 Stay Well, Be Happy and Stay Safe. Wishing you the Best in Life, Always. 

 Hugs,

Lees meer

Eerder schreef ik dat ‘Het ongeloof’ ook ver buiten onze landsgrenzen gelezen wordt. Ik plaatste toen een Engelse reactie uit Florida.
Als liefhebber van Frankrijk en alles wat daarmee te maken heeft, plaats ik, uiteraard weer na toestemming van de auteur, onderstaand bericht. Vooral de tweede alinea “Le livre pose…” heeft mij bijzonder geraakt. Oordeel zelf.

Cher Jacques,

Je viens de terminer la lecture de ton plaidoyer en faveur de ton père Sally ainsi que de ses écrits  dans “Het moest gedaan worden”. Sans aucun nul doute, tu as hérité de la bonne plume de ton père car j’ai lu ton livre avec curiosité et plaisir à la fois car ce sont des témoignages authentiques d’années que j’ai vécues de manière inconsciente à cause de mon jeune âge. Ton papa devait être un homme remarquable par son esprit d’entreprise (tu en as eu aussi l’héritage), par son énergie positive, par son amour de la vie et son sens de l’humour et c’est avec grande raison que tu en es fier et que tu défends sa mémoire.

Le livre pose aussi la question suivante: Quelle aurait été mon attitude si j’avais été adulte entre 1939 et 1945? C’est une question que je me suis souvent posée. Aurai-je été courageux comme Sally, peureux et invisible ou bien pire? Évidemment, on espère pouvoir être fier de sa vie a posteriori  mais en est-on si certain?  C’est une raison de plus pour admirer ceux qui ont fait de la résistance sous quelque forme que ce soit.

Ce que Sally raconte de l’administration et des fonctionnaires qui se cachent derrière des lois ou des instructions pour oublier l’humanité et le simple bon sens ne m’a pas surpris. C’est un phénomène général attaché à tous les pays et la France n’a pas donné un meilleur exemple que les Pays Bas bien que Sally soit particulièrement indulgent avec elle. Le réflexe irresponsabilité n’est pas attaché à une période spéciale de l’histoire mais il fait partie de la vie de tous les jours y compris aujourd’hui. Les plus pauvres en sont souvent les victimes.

Cher Jacques, merci pour ton témoignage. J’espère qu’il éclairera les lecteurs sur la réalité d’une époque et sur l’existence d’hommes qui se disent sans éducation mais qui font des grandes choses.

Bien amicalement

Lees meer

Iets over de Parlementaire Enquete commissie

Beste Jacques,

Ik heb het boek over en van je vader met grote belangstelling gelezen. Inderdaad ongelooflijk wat je vader gedaan heeft om anderen in nood te helpen of te redden, maar ook ongelooflijk hoe hij door de meeste “ambtenaren” van de buitenlandse dienst behandeld werd, zowel tijdens als na de oorlog. Jouw werk (en dat van je zus) is een regelrecht eerbetoon aan je vader en zorgt ervoor dat het unieke handelen van je vader de aandacht krijgt die het blijvend verdient, maar leert ons ook dat we in tijden van nood het niet moeten hebben van de mensen voor wie protocollen en procedures de leidraad zijn voor hun handelen. Zoals je weet zijn er veel meer voorbeelden van het onwaardig handelen van diplomatieke diensten waar het ging om het redden van zoveel mogelijk mensen. Ik las daar toevallig recent ook over in een in 2021 uitgegeven boek met de titel “La liste de Kersten” van de hand van François Kersaudy.

In het geval van Kersten heeft de naoorlogse Parlementaire enquête commissie regeringsbeleid 1940-1945 bijzondere aandacht besteed aan de rol van de Nederlandse diplomatieke dienst in Zweden tijdens de oorlogsjaren. Ook hier is de kritiek redelijk vernietigend. Toen ik hierover zelf wat in de verslagen van de commissie bladerde kwam ik bij toeval nog het volgende tegen in het verslag van het verhoor van Mr G.A. Boon dat o.m. gaat over zijn ervaringen met de wijze waarop naar Frankrijk gevluchte Nederlanders werden geholpen:

De Voorzitter: Heeft u ook wel eens jongelui gesproken, die vonden, dat zij behoorlijk behandeld waren? Goed voortgeholpen waren?

  1. Door enkelen, b.v. de heer Jacquet, Nederlands consul, door de bekende Sally Noach, die later door H.M. de Koningin is ontvangen. Ook deze heeft tal van mensen geholpen.

Jonkvrouwe Wttewaall van Stoetwegen: Als hoedanig was deze laatste daar?

  1. Die zat er op eigen initiatief, maar hij wierp zich zelf op als vice-consul of iets dergelijks, hij scheen een grote débrouillard te zijn.

Débrouillard: iemand die van alles kan regelen, vindingrijk. M.i. een zeer passende benaming. Zonder deze eigenschap was je vader ongetwijfeld niet in staat geweest zijn overtuiging “Het moest gedaan worden” te verwezenlijken.

Nogmaals veel lof voor het zeer verdiende eerbetoon aan je vader

Lees meer

Zij vonden dat de ‘onbeschaafde’ gelegenheidsdiplomaat zich meer aan de (Duitse en Vichy-Franse) regels moest houden. De verarmde en vaak antisemitische adellijke top van het corps diplomatique en de ongeschoolde tapijt- en stoffenverkoper Sally Noach spraken niet dezelfde taal.

Zoon Jacques Noach (Londen, 1946) deed uitgebreid archiefonderzoek naar het ‘dossier Sally Noach’ en kwam tot ontluisterende onthullingen over de hulp die ‘Londen’ bood aan Nederlandse vluchtelingen. Als het aan de ambtenaren had gelegen was iedereen vanuit Frankrijk direct teruggestuurd naar het bezette Nederland. Ook was er onmiskenbaar sprake van beschavingsantisemitisme. Ambtelijk werd Sally gekarakteriseerd als ‘geen beschaafd/ welopgevoed mensch’. Consul-generaal der Nederlanden in Frankrijk, Ate Sevenster, formuleerde het helder: ‘Joodse vluchtelingen waren “de minste lui”.’

In 1969 kreeg Sally Noach van koningin Juliana en prins Bernhard het Erekruis van de Huisorde van Oranje. Van regeringswege kreeg hij slechts minachting. In 1971 publiceerde hij zijn oorlogsherinneringen met als titel Het moest gedaan worden. Dit boek is integraal opgenomen.